Decydent & Decision Maker

Damian A. Zaczek

DAMIAN A. ZACZEK

redaktor naczelny

Rozszerzmy nieco definicję lobbingu wychodząc zza sejmowych opłotków, czyli poza obszar bezpośredniego stanowienia prawa. Przyjmijmy, iż lobbing to nic innego, jak dostarczanie ważnej wiedzy istotnym decydentom w państwie. Uznamy wtedy, iż zdecydowana większość tekstów zamieszczonych w tym numerze DECYDENTA ma taki charakter. Natomiast do prawdziwego lobbingu zbliża się tylko jeden tekst.

DECYDENT jest jedynym pismem lobbingowym dostarczanym do rąk własnych decydentów we władzach ustawodawczych, wykonawczych, sądowniczych, a także samorządowych – to przypomnienie dla bardzo młodych decydentów, których chmary pojawiły się w ostatnich miesiącach na politycznej arenie.

Skoro DECYDENT jest tak specyficznym i unikalnym medium, to na jego łamach powinny pojawiać się teksty lobbingowe wskazujące ustawodawcom luki, wady, błędy, szkodliwe zapisy, a przede wszystkim sugerujące poprawki w przygotowanych projektach ustaw.

Dlaczego takich tekstów drukujemy jak na lekarstwo? Czyżby grupy zawodowe, przemysłowe, społeczne, nie uznawały za niezbędne artykułowanie swoich interesów? Czy lepszą formą wywierania wpływu są demonstracje uliczne, strajki, głodówki?

W MSWiA zarejestrowanych jest 90 osób prywatnych oraz podmiotów parających się działalnością lobbingową. W Sejmie czasowe imienne przepustki ma 18 lobbystów, a wśród nich cztery kobiety. Skoro lobbyści nie czują ducha czasu i nie widzą potrzeby korzystania z powołanego specjalnie dla nich pisma branżowego, to można przypuszczać, iż ich działalność zasadza się na staropolskiej zasadzie szukania dojść do decydentów.

Nie chcę nawet wyobrażać sobie, z jaką ideą szukają oni owych osobistych kontaktów. Przecież nie dybią na posła, żeby go skorumpować albo upić i wymusić zrozumienie dla swojego żywotnego interesu.

Przypuszczam zatem, iż takiemu dopadniętemu w zasadzce posłowi przedstawione są rzeczowe argumenty dowodzące potrzebę takiego, a nie innego zapisu w projekcie ustawy. Ów przekonany poseł musi teraz przedsięwziąć kampanię lobbingową, aby przekonać parlamentarne koleżanki i kolegów do poparcia projektu przedstawionego przez lobbystę. Nasuwa się jednak pytanie czy będzie chciał lub musiał podjąć się tego zadania? Ponadto: ile czasu zajmie mu antyszambrowanie po kuluarach, restauracyjnych progów nie wykluczając? Kilka dni, tygodni?

Długotrwały stres, marnowanie czasu, posądzenia o stronniczość i załatwianie własnego interesu, niepewność czy uda się zmontować większość.

A gdyby taki lobbysta logicznie pomyślał o usprawnieniu swojej pracy, a także o skuteczności działania posłów, to skorzystałby z łamów pisma branżowego, które dociera do rąk własnych znaczącego gremium posłów, niezbędnego do uchwalenia dobrego prawa. Ponadto, taka publikacja byłaby glejtem żelaznym i dla lobbysty, i dla posłów i senatorów świadczącym o uczciwości intencji lobbującego.

Gwoli sprawiedliwości dodajmy, iż intencje lobbystów należy traktować raczej jako prawdę subiektywną, nie zawsze zobiektywizowaną. Jest to przecież rzecznictwo czyichś interesów.

Od mądrości i rozwagi posłów zależy czy uznają za przekonujące przedstawione im argumenty.

Ile jeszcze zdziwień należy wyrazić, aby środowisko lobbystów zrozumiało, że ma w zasięgu ręki jedyne w swoim rodzaju medium, dzięki któremu nie tylko wzmocnią swoje argumenty, ale również umożliwią samooczyszczanie rzeczników interesu z odium korupcjogenności i aferalności?

Czas wyrzucić na śmietnik historii “lobbystę Marka D.”.

OD REDAKTORA

Komentarze, felietony, eventy