ALTERNATYWY

Marek J. Zalewski

Każdy, kto odwiedził Nowy Jork po 1970 roku ma w swoim albumie podobne. Twin Towers, czyli bliźniacze drapacze chmur dolnego Manhattanu, wchodzące w skład kompleksu World Trade Center. Wystarczyło niespełna dwóch godzin, aby ten rozpoznawalny na całym świecie symbol największego miasta USA zamienił się w przerażającą kupę ponad pół miliona ton gruzu, stając się jednocześnie grobowcem dla blisko 5 tys. ludzi. Był taki czas, że między tysiącami ludzi, którzy od tego miejsca, od stacji metra zlokalizowanej w podziemiach WTC zaczynali marsz do codziennych zajęć, przez blisko 3 miesiące byłem i ja. Stąd co rano w nieprzebranym potoku ludzkim szedłem na oddaloną o - jak mawiają Amerykanie – dwa bloki ulicę Nassau i codziennie w porze lunchu piłem kawę w barze, z którego miałem widok na główne wejście do obu drapaczy... Wspomnienia i tylko wspomnienia, tego miejsca już NIE MA. Nie chce się wierzyć. Mimo wszystko – po prostu nie chce się wierzyć.

A jednak to wszystko nie jest snem, nie jest jeszcze jednym lepszym lub gorszym filmem katastroficznym, nie jest komputerową symulacją... Tych budynków naprawdę nie ma, a większość z ludzi, którzy dzisiaj uznani są za zaginionych, niestety nie żyje. I to wszystko nie jest wynikiem klęski żywiołowej, katastrofy budowlanej, ani żadnej innej. Nie jest też wynikiem ludzkiego błędu... Wręcz przeciwnie jest wynikiem precyzyjnego działania człowieka, zdeterminowanego i gotowego na wszystko.

Gdy ten tekst trafi do Państwa z nowym numerem DECYDENTA, wiele spraw może, choć wcale nie musi, być wyjaśnionych. Wiele też może się stać. Ale póki co najwięcej jest znaków zapytania. Przez miniony od zamachu tydzień pojawiały się odpowiedzi, które - według mnie - były odpowiedziami pozornymi. Wyrastało z nich bowiem, niczym z roślin po szczepieniu, jeszcze więcej nowych pytań.. Cała ta sytuacja jest tak nierzeczywista, że pojawiające się dedukcje, drogi poszukiwań autorów zamachu, a nade wszystko to, co może wyjść na jaw podczas zakrojonego na niespotykaną do tej pory skalę śledztwa, może okazać się albo banalnie proste, albo tak niezwykłe, że zadziwi bardziej niż sam zamach.

Co bowiem mamy do tej pory? 13 km kw. i pół mln ton ruin, najpewniej ponad 5 tys. ofiar, cztery rozbite samoloty, 18 arabskich nazwisk na listach pasażerów i mnóstwo(!?) śladów z nimi związanych (niemal dokładne CV każdego), trzy na osiem urządzeń zwanych czarnymi (choć tak naprawdę są koloru pomarańczowego) skrzynkami, z których dwie uszkodzone, choć ponoć są niezniszczalne, dodatkowo gruzy, w które obróciło się jedno ze skrzydeł Pentagonu... Mamy też jednego głównego podejrzanego – Osamę bin Ladena i popierających go afgańskich talibów. Mamy ponadto jedność wyznawców zasad kultury, której korzenie są w Europie, powrót do Dumasowkiego “jeden za wszystkich, wszyscy za jednego” w ramach NATO, mamy ogólnoświatową deklarację walki z terroryzmem i zapewnienie prezydenta Busha, że Ameryka odda cios z nawiązką... Mamy wreszcie całą paletę obaw i strachu pomieszanego z emocjami płynącymi z rosnącej nienawiści i bezsilnej złości przemieszanej często z rozpaczą... Mamy też niebywały pokaz zwykłej ludzkiej solidarności adresowany do kraju pod gwiaździstym sztandarem.

Jest takie powiedzenie o tym, czym mądry różni się od głupiego. Otóż tym, że mądry wie co mówi, a głupi mówi co wie. W naszych mediach druzgocącą przewagę mieli niestety, ci drudzy, którzy posuwali się nierzadko jeszcze dalej poza tę granicę, gadając nawet to, co tylko wydawało im się, że wiedzą. Ulegali oni histerycznej atmosferze tworzonej przez odpytujących ich dziennikarzy. Wydawało się jakby jedynym celem tych – pożal się Boże – dziennikarzy, było podsycanie nastrojów niepewności i tworzenie atmosfery globalnego spisku. A już pytania zadawane dramatycznym głosem o bezpieczeństwo naszego kraju i te wygłaszane w pozie pawia buńczuczne zapewnienia, że “zwiększyliśmy”, że “postawiliśmy w stan” , że “jesteśmy przygotowani” to jest – jak dotąd – rekord świata w działaniu tak samo śmiesznym, jak i całkowicie nieodpowiedzialnym.

Po Jerzym Buzku i kilku innych “autorytetach” niczego innego się nie spodziewałem, ale generałowie (na szczęście już w stanie spoczynku) Czempiński i Petelicki mieli szansę udowodnić, że wężyki dostali nie na piękne oczy. Niestety, to co wygadywali byłoby tylko śmieszne i żenujące, gdyby mówione było w innych okolicznościach. Z prawdziwym przerażeniem słuchałem też wszystkich tych, którzy bredzili o naszej gotowości ruszenia natychmiast tam, gdzie zechce NATO. Ministrowie Komorowski i Siwiec przebierali wręcz nogami, wypowiadając się w sprawie naszej odpowiedzialności co do zobowiązań w stosunku do Paktu.

Im wszystkim polecam zapoznać się ze znaczeniem słowa ODPOWIEDZIALNOŚĆ i zastanowić nad tym co to oznacza TU i TERAZ...

Bardzo jęczliwy utwór 
Boba Dylana 

 Romance in Durango
Oto jest, dla przypomnienia

W zakładce Linki
  pod numerem 10.