ALTERNATYWY

MAREK J. ZALEWSKI

Sytuacja, jaka jest, każdy widzi – produkcja spada, bezrobocie rośnie, piętrzą się zatory płatnicze, nastroje społeczne w stanie beznadziei... Chociaż nie. Zbliżające się wybory tę nadzieję mocno ożywiły. Oczekiwania wyborców rosną. Nastroje społeczne wskazują, że wielu z nich jest przekonanych o tym, że wystarczy jedną ekipę zastąpić inną, a stanie się cud. Przypomina to sytuację, gdy oczekiwaliśmy zmiany ustroju – z socjalizmu wchodziliśmy w kapitalizm. Kapitalizm w rozumieniu wielu rodaków miał być panaceum na wszystko. Na kapitalizm patrzyliśmy niczym na serial “Dynastia” lub sagę rodu Carringtonów. Dostatnie życie, limuzyny, rezydencje, od czasu do czasu jakaś intryga i w zasadzie tylko dwa rodzaje kłopotów – rodzinne (kuzyneczka, była żona, niezbyt udany synuś, niewdzięczny przyjaciel itd. itp.) i te z pieniędzmi. Z tym, że te ostatnie wynikały jedynie z trudności związanych z ich wydawaniem.

Że kapitalizm raczej tak nie wygląda boleśnie doświadczyli wszyscy ci, którzy takim go chcieli widzieć. Podobnie rzecz się ma z oczekiwaniami związanymi z wynikami nadchodzących wyborów. Nie wystarczy bowiem zmienić rządzącą ekipę. To, że Leszek Miller, jako premier, zastąpi Jerzego Buzka, w mej opinii najbardziej nieudolnego, żeby nie powiedzieć niedołężnego szefa rządu III RP, a jego ministrowie zastąpią skompromitowaną prawicową zgraję kanciarzy i oszustów, samo to – powtarzam – nie wystarczy. Niezbędne są zdecydowane przedsięwzięcia i to podejmowane bez obawy o to, co powiedzą inni. Inni, czyli nowa opozycja i jej dotychczasowi klienci. Jeżeli mamy przestać opadać na dno, musimy, a raczej nowy rząd musi, mieć w zanadrzu niebanalne rozwiązania.

Najważniejszym zadaniem jest odzyskanie kontroli nad gospodarką. O jej kształcie decyduje polityka finansowa, na którą rząd nie ma dzisiaj najmniejszego wpływu. Najlepszym tego dowodem jest budżet przygotowany na ten rok przez Ministerstwo Finansów i przyjęty przez Sejm w wyniku politycznych handelków byłego koalicjanta i współautora obecnych sukcesów buzkowców, czyli Unii Wolności, i teoretycznie rozbitego, ale w walce o utrzymanie stołków, ciągle w praktyce jednolitego AWS. Już wtedy było wiadomo że ten budżet jest funta kłaków niewart, że przyjęte w nim założenia nie są nawet wańkowiczowskim chciejstwem, a projekcją po prostu chorej wyobraźni jego autorów. Jeżeli bowiem szyje się garnitur, to po pierwsze trzeba mieć wiedzę o tym ile będzie się miało materiału, po drugie trzeba mieć dokładne wymiary tego, dla kogo się ten garnitur szyje, po trzecie trzeba mieć narzędzia do szycia potrzebne.

Tymczasem minister Bauc miał jedynie dobre chęci i jakąś tam maszynę do szycia, czyli aparat ministerstwa. Z materią, wymiarami, i pozostałymi przyrządami były już wielkie kłopoty. No i stało się to, co się stać musiało – garnitur, czyli budżet okazał się za mały o - bagatela – 10%. To tak, jakby krawiec-minister Bauc chciał swego klienta, premiera Buzka (wzrost ok. 180 cm) za wszelka cenę wbić w garniturek dla kogoś o wzroście niewiele przekraczającym 160 cm. Przyznacie Państwo, że każdy tak przystrojony musiałby wzniecać salwy śmiechu wszędzie tam, gdzie by się pojawił. Nam jednak do śmiechu nie jest. Bo i co z tego, że budżet po prostu się dosztukuje. Elegancji to nie poprawi. Bo zwiększoną pulę papierów wartościowych wyemitowanych przez skarb państwa trzeba będzie kiedyś wykupić, a o to – za co to zrobić nie będą się już martwić dzisiejsi “krawcy” z Bożej łaski.

A zatem należy odzyskać możliwości swobodnego kształtowania polityki finansowej państwa. W tym celu należy uczynić wszystko – łącznie ze zmianą konstytucji – aby odebrać wystarczająco już skompromitowanej Radzie Polityki Pieniężnej decydujący wpływ na kształtowanie stóp procentowych. Do czego to doprowadziło wszyscy widzimy. Dzisiaj RPP z prezesem Balcerowiczem nie jest wcale – jak prezes i pozostali jej członkowie sądzą – rycerzem pani Niskiej Inflacji, ale obrońcą pozycji kapitału spekulacyjnego buszującego w naszym kraju z przyzwoleniem wszystkich świętych. Bronione z taką ofiarnością przez RPP wysokie stopy procentowe pozwalają – jak nigdzie indziej na świecie – zarobić na zwykłej złotówkowej lokacie bankowej nawet do 50 000 złotych miesięcznie, na każdej lokacie bankowej będącej równowartością miliona dolarów. I to bez podatku!!!

Tymczasem większość analityków twierdziła, że jeżeli 350, to od razu, jeżeli komuś chodzić ma o stan gospodarki. Widać jednak, że RPP wierzy chińskiej sentencji o kropli, która drąży skałę nie siłą, ale częstotliwością kapania, ale nawet w tym wypadku trzeba konsekwencji, a nie robienia mądrych min i tkwienia w nic nie robieniu pod byle pretekstem. A przez takie działanie niebawem znajdziemy się w niezwykłej sytuacji – odniesiemy oto wielkie zwycięstwo w walce z inflacją, ale – choć niska – zadusi naszą gospodarkę. Czyli, jak w starym i dobrze znanym powiedzeniu – operacja się udała, tylko pacjent coś nie bardzo chce się z tego cieszyć

Bardzo jęczliwy utwór 
Boba Dylana 

 Romance in Durango
Oto jest, dla przypomnienia

W zakładce Linki
  pod numerem 10.