DECYZJE I ETYKA

Profesor Wojciech Gasparski

Co nieprzystępne, to jest w grudniu przedmiotem życzeń składanych w związku ze świętami Bożego Narodzenia i Nowym Rokiem. Życzymy więc zdrowia tym, którym go brakuje, szczęścia, bo kto je ma w nadmiarze? Życzymy ponadto spełnienia marzeń, które się wprawdzie ma, ale zazwyczaj ukryte i dotyczące tego właśnie, czego się aktualnie nie ma, a chciałoby się mieć. Nie będziemy chyba dalecy od prawdy jeśli powiemy, że dość powszechne jest marzenie, by decyzje i etyka chodziły w parze. Skoro zaś Święta są okresem zawierania mariaży, to życzmy decydentom wszystkich szczebli, by związali się z etyką trwalszymi niż dotychczas więzami.

Owocem mariażu, wszak po to są one zawierane by coś się z nich rodziło, mógłby być umiar w manifestowaniu przez Jaśnie Wielmożną Decydencję swej omnipotecji. Tego życzymy. Jej i sobie. Przykładowo: nie wdając się w spór o kasy fiskalne w taksówkach, o rezygnację z których zabiegają, czy raczej zajeżdżają (czyżby to była forma lobbingu bezpośredniego?) taksówkarze, należy z nimi rozmawiać. Prawdy bowiem, jak pouczał Tadeusz Kotarbiński, nie można wymilczeć, ani - dodajmy - wyignorować czy wyzwodzić (sit venia verbo).

Obowiązek, w szczególności związany z pełnieniem funkcji kierowniczej, niech nie kojarzy się J.W. Decydencji z ciężarem ani, tym bardziej, z przywilejem, to kolejne życzenie. Zmarły przed trzydziestu laty profesor Jan Zieleniewski, współtwórca prakseologicznej teorii organizacji, mówił: “... i proszę pamiętać, że zwykle miewa się z pyszna ten, kto kierowanie traktuje jako posłannictwo, a nie jako pracę. Kierowanie nie jest ani łatwe, ani trudne. Kieruje się po prostu: należy sprawiać, by części mogły współprzyczyniać się do powodzenia całości, a części będą się współprzyczyniać.” Dodajmy, że nie chodzi tylko o warunki, ale aż o warunki.

W jednym z nich Piotr Zaremba przypomina, że Lyndon Johnson, prezydent USA, nakazał wygaszenie iluminacji Białego Domu, by - nie mogąc spełnić obietnic wyborczych dotyczących wprowadzenia programów walki z biedą, bo fundusze przeznaczono na wojnę wietnamską - okazać naocznie, że “władza oszczędza również na sobie” [“Newsweek Polska”, n. 46/2003, s. 120]. Druga wypowiedź, to przytoczony za “Głosem Szczecińskim” fragment wywiadu z prof. Witoldem Kieżunem (nb. uczniem cytowanego wcześniej Jana Zieleniewskiego), w którym profesor wylicza, że J.W. Decydencja polska liczy sobie 522 tysiące osób [“Polityka”, r. 45/2003, s. 112].

Otóż łącząc kwestie podniesione w zacytowanych wypowiedziach sugeruję J.W. Decydencji uczynienie podchoinkowego gestu serca. Niech każdy z decydentów przeznaczy taką kwotę, jaką uzna za stosowną na rzecz potrzebujących, a jest ich w Polsce legion. Gdyby wpłynęła choćby tylko jedna złotówka od każdej z 522 tysięcy osób, to zebrałaby się suma przekraczająca pół miliona złotych. “W działaniu dobroczynnym szukamy nieraz samopotwierdzenia, a nieraz pochwały. Autentyczna troska o dobro musi być jednak w nas obecna, abyśmy w sytuacjach życiowej próby umieli zachować się jak dobrzy ludzie” - pisała prof. Ija Lazari-Pawłowska [Etyka: Pisma wybrane, Ossolineum, Wrocław 1992, s. 31]. Życzę, by troska o dobro była stale obecna w działaniach J.W. Decydencji, a Jej członkowie umieli zachowywać się jak dobrzy ludzie, tj. bezinteresownie.

Wesołych Świąt J.W. Decydencjo! I takiegoż Nowego Roku!

Bardzo jęczliwy utwór 
Boba Dylana 

 Romance in Durango
Oto jest, dla przypomnienia

W zakładce Linki
  pod numerem 10.