PUBLIC RELATIONS

ANDRZEJ STOLARCZYK

 Willi Brandt, po odejściu z funkcji państwowych przyjechał do Berlina Zachodniego. Ukazywało się wtedy sporo artykułów krytycznych o nim, szczególnie o jego życiu prywatnym. Na jednym z wieców, nie będąc pewien odbioru swojej osoby przez bliskich mu przecież berlińczyków (to w Berlinie zaczynał swoją wielką karierę, jako jego burmistrz), swoje wystąpienie rozpoczął od zdania: “Wy, Berlińczycy najlepiej znacie moje słabości…” (wszyscy wiedzieli że chodzi o słabość do kobiet i brandy). Został przyjęty owacyjnie.

W praktyce funkcjonuje kilka tysięcy definicji Public Relations. Nieco inaczej definiuje się PR w Ameryce, swoją specyfikę ma PR we Francji, w Niemczech, Wielkiej Brytanii… A w Polsce? Od 10 lat pracuję “w branży”, z pełnym więc przekonaniem mogę powiedzieć, że “polski PR” też ma swoją specyfikę i to bardzo wyrazistą. Określa ją przekonanie wielu PR-owców, że nie jest ważne co i kogo obejmujemy opieką, ważne jest czy dobrze udaje nam się to sprzedać, czy skutecznie rozpowszechniamy wyłącznie pozytywne informacje i komunikaty, w których nasz podopieczny dobrze wypada i jest subiektywnie zadowolony ze swojego wizerunku. Przecież właśnie za to nam płaci. A jeśli te informacje nie mają wiele wspólnego z prawdą… to tym gorzej dla prawdy.

Taki sposób myślenia o funkcjach i zadaniach PR nazywam prymitywizmem PR-owskim i twierdzę, że nie ma on wiele wspólnego z istotą i profesjonalną misją tego zawodu. Jest szczególnie szkodliwy w odniesieniu do Public Relations osób publicznych. W kreowaniu bowiem wizerunku biznesmena, polityka, czy artysty niezwykle ważną rolę odgrywa jego wiarygodność. Nie da się budować niczyjej wiarygodności w oparciu o informacje nieprawdziwe i kłamstwa. Obserwowałem wiele takich przypadków i nigdy nie kończyło się to dobrze. Wcześniej czy później trzeba było powiedzieć prawdę. Jeśli zrobił to, za radą dobrego PR-owca, sam zainteresowany, zyskał znacznie więcej niż stracił. Jeśli zrobili to za niego inni (media, prokuratura itp.), z reguły przegrywał, tracił zaufanie społeczne i możliwość aktywnego funkcjonowania w życiu publicznym.

Podobnie jest z politykiem czy biznesmenem. Jeśli potrafi dobrze wyartykułować wartości, w które wierzy, będzie je bronił i reprezentował, to jego wiarygodność ma szanse trwać. Ale te wartości muszą być “skrojone” na jego miarę, a nie na miarę “podręcznikowego wzorca osoby publicznej”, bo w tym się “nie zmieści.”

Przyjrzyjmy się naszemu życiu politycznemu, jakie kariery zakończyły się przez bezkrytycyzm i przeidealizowanie swojego wizerunku. Opinia publiczna w dłuższej perspektywie z reguły trafnie ocenia prawdziwy format osoby publicznej. Przez pewien czas można ją mamić zaklęciami o własnej nadzwyczajności, po czym traci się kontakt z rzeczywistością i nie odbiera lub nie bierze poważnie sygnałów krytycznych. Najlepszym wytłumaczeniem staje się “teoria spisku wrogów.” I stąd już bliziutko do obrażania się na media i dziennikarzy, odmawianie udzielenia wywiadu…

Jeden z polityków spytał mnie, czy mógłbym nauczyć go, jak pociągnąć za sobą ludzi? Odpowiedziałem: a co ważnego chciałby Pan dla nich zrobić? Do osiągnięcia jakich celów potrzebne jest Panu ich poparcie? On na to: cel to ja sobie później znajdę albo wymyślę, na razie chciałbym poznać techniki i narzędzia, jakimi się pozyskuje poparcie ludzi...

W takim myśleniu dostrzegam właśnie istotę prymitywizmu PR-owskiego. Dla wielu ważne są same techniki i narzędzia Public Relations, a nie to, co uważam za prawdziwą wartość PR – wiarygodność w komunikacji z otoczeniem.

Profesjonalny PR-owiec techniki i narzędzia ma w małym palcu. Najcenniejsza jest jego umiejętność wykorzystania rzeczywistej wiedzy o konkretnym człowieku, którego wizerunek kreuje, w imieniu którego prowadzi działania informacyjne, któremu stara się pomóc w pozyskaniu poparcia. Po latach nie powinien się swojej pracy wstydzić.

Bardzo jęczliwy utwór 
Boba Dylana 

 Romance in Durango
Oto jest, dla przypomnienia

W zakładce Linki
  pod numerem 10.