ARCHIWUM KORESPONDENTA

Zygmunt Broniarek

Jestem 5 grudnia 2002 roku na konferencji prasowej w foyer Teatru Wielkiego-Opery Narodowej, poświęconej wielkiemu wydarzeniu artystycznemu – premierze mozartowskiej opery “Don Giovanni”, gdy dostaję obszerny materiał na temat wprawdzie też muzyczny, ale i “lobbingowy” – “Tygodnia Muzyki Polskiej – Dni Chopinowskich” w Pekinie 26-30 listopada 2002 roku. Charakter tego wydarzenia najlepiej określił premier Leszek Miller w liście do uczestników, w którym stwierdził: “Cieszę się, że muzyka Fryderyka Chopina i innych wybitnych polskich kompozytorów będzie towarzyszyć Państwu podczas Tygodnia Muzyki Polskiej w ostatnim tygodniu listopada 2002 roku. Radość moją potęguje fakt, że dzieła naszych kompozytorów będą prezentowane WRAŻLIWEJ I WYMAGAJĄCEJ PEKIŃSKIEJ PUBLICZNOŚCI w wykonaniu wybitnych polskich artystów”. Miller, jak widać, w pełni docenia wartość takich stwierdzeń, a pekińska publiczność jest istotnie wrażliwa i wymagająca, zwłaszcza od czasu gdy Państwo Środka zaczęły odwiedzać “najlepsi z najlepszych” artystów świata.

Utwory Chopina nie wymagały promocji, ale równie bogato reprezentowane były utwory Grażyny Bacewicz, Ignacego Jana Paderewskiego i Juliusza Zarębskiego, żyjącego w latach 1854-85, ulubionego ucznia Franciszka Liszta (w wykonaniu Edwarda Wolanina). Piotr Paleczny zaprezentował utwory Mieczysława Karłowicza i Wojciecha Kilara, a Karol Radziwonowicz – dzieła Karola Szymanowskiego. Chopina WYŁĄCZNIE grali Lidia Grychtołówna i Kazimierz Gierżod. Według nadchodzących z Pekinu wiadomości, przyjęcie tych występów było bardzo dobre czy wręcz entuzjastyczne.

Sponsorami obu imprez były KGHM Polska Miedź SA (która sama zawarła interesujące kontrakty) oraz Chinese-Polish Joint Stock Shipping Company CHIPOLBROK (CHInese-POLish-BROKers). To niezwykle interesująca kompania, chyba pierwsze polskie joint venture; świadczy ona o tym, jak trwałe mogą być związki handlowe mimo zawirowań politycznych. CHIPOLBROK powstał w 1951 roku, a więc w okresie nasilenia wojny koreańskiej Kompania przetrwała “miłość” chińsko-radziecką, ochłodzenie stosunków Pekin-Moskwa, a nawet wrogość (w marcu 1969 roku doszło do zbrojnego konfliktu na zamarzniętej rzece Ussuri, stanowiącej granicę radziecko-chińską) i wszystkie późniejsze meandry. Dziś CHIPOLBROK dysponuje 20 nowoczesnymi, trójpokładowymi, wielozadaniowymi statkami i właśnie zamówił cztery jeszcze bardziej nowoczesne w stoczni szanghajskiej.

Jednakże nie wszystko tak działa jak w przypadku “Dni Chopinowskich” i “Polish Business Days” w Pekinie. Pod koniec listopada 2002 roku odbyła się w redakcji “Polityki” promocja książki jej dawnego felietonisty, a w ostatnich pięciu latach (1997-2002) ambasadora RP w Chile, Daniela Passenta. W książce tej pt. “Choroba dyplomatyczna” (“Iskry”, Warszawa, 2002), Passent – obok pozytywnych przykładów - przytacza wiele przypadków znieczulicy w Warszawie jako reakcji na różnego rodzaju inicjatywy mające na celu ożywienie stosunków chilijsko polskich. “W Chile – pisze – można załatwić dużo dla swojego kraju i nie jest to trudne, ponieważ jest to kraj otwarty, chętny do handlu, wymiany i współpracy, ale ambasador musi mieć coś do zaproponowania, musi mieć te armaty i amunicję, z których wystrzeli, kiedy już trafi do ministra obrony czy ministra gospodarki. Jeżeli ja byłem poproszony przez jedną z najwyżej postawionych osobistości chilijskich o ofertę na polskie śmigłowce i mimo wielokrotnych nalegań z mojej strony kierowanych do polskich ministrów i dyrektorów, nigdy tej oferty z Polski nie otrzymałem: ani jednej oferty, ani katalogu, ani broszury, makiety czy kasety video, to co jako ambasador miałem do pokazania?”.

Passent wysuwa wobec tego propozycję paradoksalną, ale logiczną. “Najlepiej by było – pisze – żeby ambasador, wyjeżdżając na placówkę, pozostawiał w Polsce swojego własnego ambasadora. Każdy ambasador polski za granicą ma moc interesów w Polsce. Drobna sprawa – nie mamy warszawskiej książki telefonicznej. Kto nam ją kupi, kto wyśle, kto zapłaci porto? Niby drobiazg, a jednak trwa miesiącami. Mamy zachęcać wydawców do wydawania polskich książek. Kto nam przyśle powieść [Stefana] Chwina? Potrzebne są przekłady wierszy Miłosza i Szymborskiej na hiszpański – kto je znajdzie, kto załatwi zgodę autorów lub ich przedstawicieli na druk w chilijskim czasopiśmie? Tutejsze muzeum organizuje wystawę o Domeyce, potrzebne są eksponaty z Polski - kto je znajdzie i przyśle? Za czasów premiera Buzka i ministra Geremka utworzono Instytut im. Adama Mickiewicza, powołany do promocji kultury polskiej za granicą. Żeby jeszcze taki instytut mógł kupić i wysłać partyturę, o którą zwraca się do nas chilijska orkiestra! Kto zna ociężałość biurokracji, ten wie, że sprowadzenie jednej fotografii z muzeum to sprawa trudna”.

Czyż można się więc dziwić, że ambasador Passent sięgnął do prywatnej – a nawet rodzinnej – inicjatywy? Prosząc np. swoją córkę przebywającą akurat w Polsce, by wyjechała na lotnisko i obwiozła po Warszawie chilijskiego ministra finansów, Eduardo Aninata, będącego służbowo w naszej stolicy.

Bardzo jęczliwy utwór 
Boba Dylana 

 Romance in Durango
Oto jest, dla przypomnienia

W zakładce Linki
  pod numerem 10.