ARCHIWUM KORESPONDENTA

Zygmunt Broniarek

Promocja “Dzieł wybranych” Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego w trzech tomach (“Czytelnik”, Warszawa, 2002) miała się odbyć początkowo 17 grudnia 2002 roku z udziałem córki poety, Kiry. Niestety, akurat wtedy dotknęła panią Kirę wielka tragedia – zmarł jej mąż. Przeniesiono więc promocję na 23 stycznia 2003 roku, a odbyła się ona oczywiście w Kawiarni Czytelnika, bo w świetle miejsca wydania, gdzież by indziej? Tam poezję Gałczyńskiego czytał Krzysztof Wakuliński, który potrafił wydobyć z niej niepowtarzalną lirykę poety wraz z ową przyjazną ludziom “angelologią”, o której niżej.

Kiedy w Kawiarni Czytelnika trwała promocja, “tuż obok”, czyli w Sejmie, miała być przyjęta uchwała o proklamowaniu 2003 roku – Rokiem Gałczyńskiego – w pięćdziesięciolecie Jego śmierci (poeta zmarł w 1953 roku, a żył niestety krótko – tylko 48 lat). Ze względu na nadmiar spraw w Sejmie, uchwała została przyjęta dnia następnego – i to jednogłośnie. Taki wynik głosowania był rezultatem tego, co jeden ze specjalistów od promocji nazwał “lobbingiem miłości”. Przy czym nie ograniczał się ów “lobbing miłości” do spotkań, nazwijmy je literackimi, ale objął i inne, bardziej nowoczesne, spektakularne formy, także, a może szczególnie, PO uchwale.

Główna “zbitka” nastąpiła w ostatniej dekadzie czerwca 2003 roku. 24 dnia tego miesiąca, w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, odbył się koncert pod hasłem “Niobe”, promujący nowy album Polskiego Radia pt. “Gałczyński mówi swoje wiersze”. “Mówi”, nie “czyta”, ponieważ on je z serca, pełnym głosem, mówił. Na koncercie wystąpili: Anna Romantowska, Krzysztof Kolberger, Włodzimierz Nahorny i Dorota Miśkiewicz, którzy z kolei wiele serca i talentu Konstantemu Ildefonsowi z siebie dali.

Dzień wcześniej, 23 czerwca, dokładnie w 50 lat od dnia przyjścia na świat Mistrza, w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza na warszawskim Rynku Starego Miasta, otwarta została przepiękna wystawa pod tytułem, w którym figuruje słowo wymienione na początku tego felietonu: “Liryka, ANGELOLOGIA i dal”. Fantastycznie dynamiczny dyrektor muzeum, Janusz Odrowąż-Pieniążek, powiedział, że scenograf, słynny Adam Kilian “odmienił mi muzeum, tworząc świat Gałczyńskiego”. I tak rzeczywiście było, zaś w wesołych, niebiańskich, chmurkach, w które scenografia obfitowała, wielu zwiedzających przysięgało, że widziało aniołki...żywe.

Cofam się w czasie, ponieważ chcę jako pointę przedstawić najbardziej nieoczekiwany spektakl promocyjny, który stał się ciałem jeszcze wcześniej – 11 marca. Wówczas to na Dworcu Centralnym odbyła się uroczystość odjazdu do Szczecina pociągu, który od tego dnia nosi nazwę “Gałczyński” (K.I. Gałczyński mieszkał w Szczecinie przez jakiś czas). Na uroczystości była oczywiście pani Kira, ale był też Wojciech Siemion i to nie sam. Towarzyszyła mu... Zielona Gęś. Drewniana, malowana. Tak nazwana i wykonana na cześć Teatrzyku Zielona Gęś, stałej rubryki Gałczyńskiego w krakowskim “Przekroju”.

W czasie swego “lobbingu miłości”, pani Kira wyszła poza granice Polski. W warszawskiej Księgarni Nike odbyła się promocja szczególnego rodzaju: stuczterdzesto-stronicowej książki pt. “Ja, Konstanty – Ich, Konstantin – Ja, Konstanty (cyrylicą pisany) – Liryki K. I. Gałczyńskiego – po polsku, niemiecku i rosyjsku” (KiW, Warszawa, 2002). Tłumaczami byli (głównie) Karl Dedecius, który przyswoił Niemcom poważną, zasadniczą, część literatury polskiej, i Josif Brodski (literacki Nobel 1987).

Pisząc te słowa, nie wiem, co Kira Gałczyńska jeszcze wymyśli, uprawiając swój “lobbing miłości”. Sama jest pomysłowa, a i twórczość Ojca ją intelektualnie wzbogaca. Bo on miał rymy znakomite i pointy nieoczekiwane. Jak w tym wierszu o pewnym dyrektorze, który zamawia u rzeźbiarza pomnik i zastanawia się nad surowcem, w jakim ten pomnik ma być wykonany. Mówi do artysty: “Najlepiej, wie pan, w marmurze // nie, nie w marmurze, w granicie // bo granit trwa jeszcze dłużej // w granicie to znakomicie”. I tak brzmi cała litania. Na to rzeźbiarz: “Ja mam dla pana materiał // co nie ma go w żadnym sklepie” // “Przepraszam, jaki materiał ?” // “Przyjdzie zima, śnieg spadnie, to pana ulepię”.

ALPA w płynie i żelu
łagodzi
różne bóle decydentów.

Oprócz egzystencjalnych.