TROSKI PRZEDSIĘBIORCY

Wojciech S. Pratkowski

Na łamach DECYDENTA nr 3, 5, i 6 pisałem o konieczności zmian warunków działania przedsiębiorstw, czyli co ma zrobić rząd i parlament w celu rozruszania gospodarki. Nic nie wskazuje na to, żeby moje lobbowanie za zwiększeniem ilości zdrowego rozsądku gospodarczego w poczynaniach tych szacownych instytucji odniosło pozytywny skutek. Wrócę więc do tematu po wakacjach, mając cichą nadzieję, że letnia pogoda jaką mamy tej wiosny, jednak wprowadzi rząd i parlament na tor strategicznego myślenia o państwie w kontekście gospodarki, czyli co zrobić dziś, żeby za rok lub dwa było więcej miejsc pracy, a najważniejsze, żebyśmy (my przedsiębiorcy) mieli świadomość, że warto inwestować i rozwijać się, a nie stosować technologii KK (konsumpcja i kombinacja), bo rządzący to specjaliści od skubania przedsiębiorcy, a nie od stworzenia mu warunków działania i rozwoju.

Przedsiębiorstwo, to organizacja zbudowana w ściśle określonym celu, którym jest zysk. Zarządzanie to wykonywanie czynności niezbędnych dla osiągania w/w celu. Można je podzielić na operacyjne i strategiczne. Zarządzanie operacyjne w naszych warunkach to dzień po dniu walka o przetrwanie firmy w kryzysowej sytuacji, jaką zafundowała nam poprzednia władza i RPP, a zarządzanie strategiczne, to planowanie i przystosowywanie organizacji firmy do warunków jej działania w przyszłości. Aktualna władza, wobec braku konkretnego określenia tych warunków, uniemożliwia praktycznie określenie strategii rozwoju firmy i powoduje to, że przedsiębiorcy, którzy coraz częściej poddają swe firmy procesowi dostosowania do działania w warunkach rosnącej konkurencji, biorą pod uwagę wyłącznie aktualne warunki kryzysowe, a tym samym dostosowują swe przedsiębiorstwa do przetrwania kryzysu, tnąc koszty głównie poprzez redukcję zatrudnienia, nie myśląc o rozwoju firmy, a wyłącznie o jej przetrwaniu.

Takie działanie ma jak wszystko w życiu dwie strony. Dobrą dla przedsiębiorstw, które doskonalą swoją organizację, podwyższają wydajność itp., ale bardzo złą dla społeczeństwa i rządu, ponieważ powoduje to, i będzie nadal powodować, wzrost bezrobocia, które na pewno przekroczy 25 proc. Na tak wysoki wzrost bezrobocia składać się będą nie tylko bezrobotni z restrukturyzowanych prywatnych przedsiębiorstw, ale także ukryci potencjalni bezrobotni w praktycznie wszystkich spółkach skarbu państwa, oraz w tych, których właścicielami są władze samorządowe. Z mojego doświadczenia wynika, że prywatyzacja przedsiębiorstw skarbu państwa i samorządowych spowoduje minimum 30 proc. redukcję zatrudnienia w tym sektorze, a czeka nas jeszcze zreformowanie administracji rządowej i samorządowej z prostego powodu - braku środków w budżecie państwa i samorządów na tak rozbudowany aparat..

Jedynym wyjściem jest pilne danie sygnału przedsiębiorcom, że zdecydowanie poprawią się warunki gospodarcze, co spowoduje, że przeważy w zarządzaniu przedsiębiorstwami myślenie strategiczne, a tym samym będziemy myśleć o rozwoju firm i tworzeniu nowych, a nie o przetrwaniu, złych czasów. Sygnał ten musi być prosty i czytelny, aby zrozumiał go przeciętny polski przedsiębiorca i menedżer, którego wiedza na temat zarządzania, delikatnie mówiąc, nie jest zbyt wysoka. Sygnał ten, musi już dziś zacząć stymulować świadomość zarządzających w kierunku pewności, że to co robi władza w sprawie rozruchu gospodarki to nie tylko polityczno-propagandowe gierki, ale konkrety. Niższe podatki, kaganiec administracyjny, w tym kodeks pracy bardziej elastyczny, kurs złotego urealniony do stanu gospodarki, a nie sterowany przez niewidzialną rękę rynku (czytaj banki, importerów i krótkoterminowe inwestycje portfelowe), oprocentowanie kredytów inwestycyjnych i obrotowych niższe, i od kiedy.

W obecnej sytuacji przedsiębiorca nie jest w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie, kredyt w złotówkach, czy w euro, planować wzrost produkcji na rynek i eksport, a może zająć się importem, zatrudnić i przeszkolić ludzi, czy kombinować na szaro itp. Najczęściej przyjętą postawą jest przeczekać przy maksymalnej redukcji kosztów i ograniczeniu ryzyka. Oliwy dolał do ognia pan prezydent, który opowiedział się praktycznie po stronie niewidzialnej ręki rynku w sporze RPP – rząd, zapominając o przedsiębiorcach, choć powinien być prezydentem wszystkich Polaków. Jest dla mnie zrozumiałe, że pan prezydent jako jeden ze współautorów Konstytucji jest do niej bardzo przywiązany, ale tak jak zawarte są w niej zabezpieczenia przed nieodpowiedzialnymi działaniami polityków przeciw NBP i RPP, tak zabrakło wyobraźni, żeby stworzyć w niej zabezpieczenia przed szkodliwymi działaniami RPP, które hamują rozwój gospodarczy, powodują wzrost bezrobocia itp.

Nadzieja w panu premierze, który przynajmniej werbalnie nie rezygnuje z chęci poprawy polskiej gospodarki i mam nadzieję, że po wakacjach przedsiębiorcy będą w lepszych nastrojach, bo rząd musi przedstawić założenia do budżetu na rok 2003 i już będzie coś wiadomo przynajmniej w sprawie podatków.

Wracając do podatków, narzuca się pytanie do prof. Belki, dlaczego wierzy w nieprawdę lansowaną od lat przez urzędników Ministerstwa Finansów, że wyższe podatki CIT i PIT od prowadzących działalność gospodarczą, to wyższe wpływy do budżetu. Przecież to bzdura i sądzę, że nie zauważył Pan tego Panie Profesorze wyłącznie przez przeoczenie.

ALPA w płynie i żelu
łagodzi
różne bóle decydentów.

Oprócz egzystencjalnych.